Dawno temu,
Zła Królowa wygnała wszystkie znane postacie z bajek do naszego świata.
Kto zna prawdę, a kto może przełamać klątwę?
Nie igraj z klątwą.
Emmo, to jakaś pomyłka. Nie zabiłam Kathryn.
To kobieta, której złamano serce,
a to może sprawić, że robisz rzeczy nie do opisania.
- Widziałaś to kiedyś? - To moje pudełko na biżuterię.
W tym znaleziono serce. Dowody piętrzą się z godziny na godzinę.
- Co chcesz powiedzieć? - Powinnaś zatrudnić adwokata.
ONCE UPON A TIME 01x17 Hat Trick
:: Project HAVEN ::
Tłumaczenie: moniuska Korekta: loodka
Synchro i poprawki: Golboth® ¤¤¤ http://serialeatv.blogspot.com ¤¤¤
Henry. Co tu robisz?
Przyszedłem ci pogratulować.
- Czego? - Genialnego planu.
Jakiego planu, Henry?
No tak.
Myślałem, że pan Gold wie, skoro jest adwokatem pani Blanchard.
O czym?
- O planie ucieczki. - O czym?
Szeryfie, mogę panią prosić?
Zniknęła.
- Henry, co zrobiłeś? - Nic.
Nie było jej, kiedy przyszedłem.
Jutro jest rozprawa. Jeśli nie przyjdzie...
Jest zbiegiem.
Czy skarżą ją za Kathryn, czy nie, ma przerąbane.
Muszę ją znaleźć, zanim ktoś zauważy.
- Masz na myśli Reginę? - Rozprawa jest o 8.00.
Na pewno przyjdzie bladym świtem świętować zwycięstwo.
- Masz zatem czas do 8.00. - A ja? Jak mogę pomóc?
Idź do domu.
- Jeśli opuści Storybrooke... - Nie teraz, Henry. Chodź.
Wiem, że czas jest istotny, ale jeśli panna Blanchard nie wróci,
jej przyszłość jest zagrożona, ale twoja również za pomocnictwo.
Nie obchodzi mnie to, wolę stracić pracę niż przyjaciółkę.
Wybacz, nie zauważyłam cię. Jesteś cały?
Tak myślę.
- Na pewno? - Nic mi nie jest.
Rzadko się spotyka tu samochody o tej porze.
- Jesteś szeryfem? - Tak.
Co tu robisz w środku nocy?
Nic ważnego. Szukam zaginionego psa.
- Mam nadzieję, że znajdziesz. - Dziękuję.
Zraniłeś się.
Nie, chyba tylko skręciłem kostkę.
Dam sobie radę, mieszkam niedaleko.
Pozwól się podwieźć. Nalegam.
Dziękuję.
- Jestem Jefferson. - Emma.
Tatku, znalazłam cię.
Oczywiście, że znalazłaś.
Jesteś jak piesek gończy, moja droga Grace.
Teraz ja się chowam, a ty szukasz.
Obawiam się, że to koniec zabawy.
Chociaż wciąż możesz wykorzystać swój nos
do szukania grzybów, które jutro sprzedamy.
Dasz radę to zrobić?
Gotowi czy nie, nadchodzimy.
Czekaj.
- Czyj to powóz? - Królowej.
W naszym domu? Znasz ją?
Oczywiście, że nie.
Teraz posłuchaj uważnie.
Ukryj się w lesie, jak w naszej zabawie.
Dowiem się, co ona tu robi.
Skłamałabym mówiąc, że dobrze wyglądasz, Jeffersonie.
Ubóstwo ci nie służy.
Co tu robisz, Regino?
- Mam dla ciebie pracę. - Skończyłem z tym.
Słyszałam. Ale dlaczego?
Z powodu swojej słodkiej córeczki Grace?
Bo przez moją pracę straciła matkę.
Nie chcę, by straciła też ojca.
Więc teraz handlujesz grzybami.
Jaka przyszłość ją tu z tobą czeka?
Zrób mi tę ostatnią przysługę, a dasz jej życie, na jakie zasługuje.
Dlatego zrezygnowałem.
Nie opuszcza się rodziny.
Na to właśnie zasługuje.
Teraz, proszę, wyjdź.
Potrzebuję twoich umiejętności, żebyś mnie gdzieś zabrał.
Gdzieś, gdzie już kiedyś byłeś.
Zrób to, a odmienię twoje życie.
Co masz tam do załatwienia?
Coś, co mi odebrano, tam właśnie się znalazło.
Chcę to odzyskać.
Więc znajdź innego pomocnika.
Rozumiem.
Trudne życie wzmocniło twoją stanowczość.
Nie przekonam cię, ale rozumiem.
Nie ma nic ważniejszego od rodziny.
To twój dom? Wygląda bardziej na hotel.
Musisz mieć dużą rodzinę.
Nie. Mieszkam sam.
Gotowe.
Pomyślałem, że zechcesz rozgrzać się przed poszukiwaniami.
Zimno jest na dworze.
Miło z twojej strony, ale powinnam wracać.
Wiem.
Dlatego przyniosłem to.
Jestem kartografem amatorem.
Tworzenie map to moje hobby.
Może pomoże ci znaleźć psa.
- Jak się wabi? - Kropka.
Słodko.
Droga nr 6 prowadzi do granicy lasu, więc...
jeśli nią pojadę, będę mogła...
Coś nie tak?
Czuję się troszkę...
Pomogę ci.
- ...oszołomiona. - Połóż się tutaj.
Wpuszczę trochę powietrza.
Twoje utykanie...
Ach, to...
Chyba mnie przyłapałaś.
Kim jesteś?
Zabawki!
Czyż to nie idealny gość na naszą proszoną herbatkę, tatku?
Kupisz mi go? Proszę.
Przepraszam. Ile za króliczka?
Jedną sztukę srebra.
Mam tylko 8 miedziaków. Może być?
Jesteś dobrym ojcem.
Oddasz ostatnie miedziaki, żeby uszczęśliwić córeczkę.
- Dziękuję. - Nie mówiłam, że się zgadzam.
Niestety nie mogę wziąć mniej niż sztukę srebra.
Ekonomia. Rozumiesz.
W porządku, tatku. Chodźmy. Ludzie czekają.
Nie przyjmuję odmowy.
Tatku, proszę. Nie potrzebuję go.
Chodź, słonko.
To było okrutne.
Mogłaś pozwolić dziewczynce wziąć zabawkę.
A gdzie tu uciecha?
STORYBROOKE BIURO SZERYFA
Wiem, że nie jest taki, jakiego chciałaś.
Jest śliczny, tatku. Dziękuję.
Jest naprawdę dobra. Nie sądzi pan, panie Żółwiu?
Tatku. Smakuje ci herbata?
Grace...
Chcę, żebyś poszła do sąsiadów na resztę dnia.
Mam coś do zrobienia.
Nie mogę iść z tobą? Lubię być z tobą w lesie.
Nie idę do lasu, słonko.
To ma coś wspólnego z wizytą Królowej, tak?
Czegokolwiek od ciebie chciała, nie rób tego.
Muszę. Chcę, byś miała to, czego ci potrzeba.
Potrzebuję tylko ciebie. Proszę, zostań.
Wybacz, maleńka. Muszę iść.
- Obiecaj mi, że wrócisz. - Oczywiście.
Na herbatkę. Obiecujesz?
Obiecuję. W życiu bym tego nie opuścił.
Idź.
Emma. Pomóż mi.
Co się dzieje?
- Emma, dzięki Bogu. - Co tu robisz?
Byłam w lesie, chciałam się stąd wyrwać.
Ten człowiek pojawił się znikąd i mnie złapał.
A ty, co tu robisz?
Szukałam cię. Uciekłaś, pamiętasz?
Jak się wydostałaś?
Znalazłam klucz... pod poduszką w celi.
- Ktoś go podłożył. - Kto?
Nie wiem. Też chciałabym wiedzieć.
Widzę, że znalazłaś "Kropkę".
Wezwałam wsparcie. Będą tu za chwilę.
Nikogo nie wezwałaś...
Z tego samego powodu nie powiedziałaś mi o niej.
Nie chcesz, żeby ktoś wiedział, że tu jesteś, czyli nikt nie wie.
Teraz ją zwiąż.
- Emmo. - Będzie dobrze.
Teleskop. Obserwowałeś mnie. Dlaczego?
Chcę, żebyś coś zrobiła.
Jefferson. Dobrze cię widzieć takiego jak dawniej.
Zakładam, że przybyłeś, bo rozważyłeś moją ofertę?
Chcę twoich gwarancji, że jeśli zrobię to, co chcesz,
mojej córce niczego nie braknie.
Masz moje słowo.
Otwórzmy teraz twoje pudełko i zobaczmy, co potrafi.
Lubię mężczyzn ubierających się stylowo.
Odsuń się.
Ja za tobą!
Razem.
Trzymaj się!
Nie wiem, co chcesz zrobić,
ale jeśli skrzywdzisz moją przyjaciółkę, to pożałujesz.
Skrzywdzić? Uratowałem jej życie.
- Dlaczego tak uważasz? - Nie zgrywaj głupiej.
Oboje wiemy, co się dzieje, gdy ktoś opuści Storybrooke.
- O czym mówisz? - O klątwie.
Jakiej klątwie?
Tej, która nas tu uwięziła.
Wszystkich oprócz ciebie.
Czytałeś książkę Henry'ego?
Masz na myśli ojca Królowej?
Adoptowanego syna pani burmistrz.
Ach, twojego Henry'ego.
Tę księgę, którą wolisz ignorować.
Może gdybyś wiedziała to co ja, nie robiłabyś tego.
Czemu mnie szpiegowałeś?
Bo przez ostatnie 28 lat tkwiłem w tym domu,
dzień po dniu, codziennie to samo,
aż pewnej nocy pojawiłaś się ty,
zegar ruszył i wszystko zaczęło się zmieniać.
Widzisz...
wiem, co odrzucasz, Emmo.
Jesteś wyjątkowa.
Sprowadziłaś do Storybrooke coś drogocennego...
magię.
Jesteś obłąkany.
- Bo mówię prawdę? - Bo mówisz o magii.
Mówię o tym, co widziałem.
Może to ty jesteś szalona.
Czyżby?
Jest coś gorszego od niewiary w to, co widzisz?
Bo dokładnie to robisz, odkąd przybyłaś do tej osady.
Otwórz oczy.
Rozejrzyj się.
Ocknij się.
Czy już nie pora?
Czego chcesz?
Chcę, byś sprawiła, że to zadziała.
Co ma zadziałać?
Tylko ty możesz to zrobić.
I sprawisz, że zadziała.
Zapomniałam, jaki jesteś wspaniały.
Nie jestem tu dla wspomnień. Robię to dla córki.
Tutaj.
Tu jest wejście.
Ważne, żebyśmy przeszli razem.
Wrócić może tyle osób, ile przeszło.
To zasady kapelusza, nie moje.
Rozumiem.
Kim jesteście?
Kim...
Nienawidzę Krainy Czarów.
Zrób taki sam.
Mam zrobić kapelusz? Mało ci jeszcze?
Żaden nie działa. Inaczej nie byłoby cię tutaj.
- Zrób kapelusz i spraw, że zadziała. - Nie umiem...
Masz magię. Dasz radę.
Kapelusze, herbatka... psychotyczne zachowanie.
Myślisz, że jesteś Szalonym Kapelusznikiem.
Nazywam się Jefferson.
Wyraźnie masz coś wspólnego z zainteresowaniami Henry'ego.
To tylko opowieści.
Kapelusznik jest z "Alicji z Krainy Czarów".
- Z książki, którą czytałam. - Opowieści.
Czym jest opowieść?
Uczyłaś się w liceum o wojnie secesyjnej?
Oczywiście.
Skąd? Czy przypadkiem nie przeczytałaś w książce?
Czy ta jest mniej prawdziwa niż każda inna?
Książki historyczne oparte są na historii.
A zbiory opowiadań są oparte na wyobraźni?
Skąd to się bierze?
Musi skądś się brać.
Wiesz, jaki problem jest z tym światem?
Wszyscy chcą magicznych rozwiązań problemów,
nie wierząc w magię.
Zabieraj się do pracy.
Rzecz w czym, Jeffersonie, że to realny świat.
Ten prawdziwy.
Bezczelna jesteś, myśląc, że twój jest tym jedynym?
Jest ich nieskończenie wiele. Musisz otworzyć swój umysł.
Stykają się wzdłuż długiej linii ziem, każdy tak prawdziwy jak poprzedni.
Wszystkie mają własne zasady. Niektóre mają magię, inne nie.
A niektóre jej potrzebują... tak jak ten.
I dlatego tu jesteś.
Nie uwolnię was, dopóki nie zrobisz kapelusza.
Dopóki nie sprawisz, że zadziała.
A co potem?
Potem wrócę do domu.
Chcesz tam wejść?
To, czego chcę, zdobędziemy spacerkiem.
Spacerkiem? Wiesz, do kogo to należy.
Do Królowej Kier. Nie słynie z subtelności.
Nie taka była umowa.
Wiesz, co robi tym, którzy wejdą jej w drogę?
W rzeczy samej. Lepiej niż inni.
Nie możesz opuścić Krainy Czarów beze mnie.
Dwoje przychodzi. Dwoje wraca.
Nie pozwolisz chyba, byś przez Królową Kier nie wrócił do córki.
Tak myślałam.
Zaczekaj.
Trzymaj się z dala od ścian.
Lepiej niech ściany trzymają się z dala ode mnie.
Masz co chciałaś? Możemy wracać?
Intruzi!
Stop!
Nie pozwólcie im uciec!
Lustro. Tam jest!
Co robisz? Nie możemy stawać. Musimy stąd uciekać.
Najpierw muszę coś zrobić. Mała przekąska.
Zwariowałaś? Wiesz, jak działa tutejsze jedzenie?
Jestem świadoma.
Tatusiu.
To ci odebrała? Ojca?
Królowa Kier zawsze uważała mnie za zagrożenie.
Więc chciała mieć przewagę. Teraz ją zniwelowałam.
Żołnierze Królowej. Musimy się śpieszyć.
Wiedziałaś, że tylko dwójka może przejść przez kapelusz.
Dlatego nie powiedziałaś mi o swoim ojcu.
Tylko tak miałam pewność, że mi pomożesz.
Zaczekaj! Proszę.
Moja córka... moja Grace... na mnie czeka.
Obiecałem, że wrócę na herbatkę.
Właśnie złamałeś tę obietnicę.
Gdyby naprawdę zależało ci na córce, nigdy byś jej nie zostawił.
Miałeś rację, Jeffersonie.
Nie opuszcza się rodziny.
Nie!
Zabrać go do Królowej.
Jej Wysokość mówi, że wie o twoim udziale w kradzieży.
Królowa... Oszukała...
Ta kobieta nazywa się Regina.
Królowa jest tylko jedna... Królowa Kier.
Oczywiście. Przepraszam. A teraz proszę...
Jej Wysokość chce wiedzieć, jak wszedłeś do tego świata.
Jak przybyłeś do Krainy Czarów?
Jeśli powiem, odprawicie mnie do domu, do córki?
Skrócić go o głowę.
Nie.
Ja żyję?
Ja żyję!
Jeśli chcesz odzyskać ciało, to odpowiedz.
- Jak się tu dostałeś? - Użyliśmy mojego kapelusza.
- Gdzie on jest teraz? - Regina go zabrała.
Jeśli magiczny kapelusz może ci pomóc wrócić do ojczyzny,
to z pewnością możesz zrobić kolejny.
Nie mogę.
Kapelusz bez magii jest tylko kapeluszem. Nie działa.
Zatem to jest twoje zadanie. Zabieraj się do pracy.
Nie zadziała. Prosisz mnie o coś niemożliwego.
Nie! Musi zadziałać.
Bo inaczej nigdy nie wrócę do domu. Będę skazany na życie tutaj.
O jakiej klątwie mówisz? Spójrz na ten piękny dom.
Jak dla mnie to nie klątwa.
Klątwa, bo jak każdemu tutaj odebrano mi to, co kocham.
Spójrz.
Ma na imię Grace.
Tutaj jest Paige. Ale to Grace.
Moja Grace.
Masz pojęcie, jak to jest patrzeć na nią dzień za dniem,
szczęśliwą, z nową rodziną, z nowym ojcem?
- Myślisz, że to twoja córka? - Nie myślę. Wiem.
Pamiętam.
Nie ma pojęcia, kim jestem, o naszym życiu, skąd pochodzimy.
A ja mam.
To moje przekleństwo.
Wspomnienia.
Po co mi ten dom, rzeczy, skoro nie mogę ich dzielić z nią?
Jeśli to naprawdę twoja córka, czemu jej tego nie powiesz?
Mam zniszczyć jej rzeczywistość?
Jestem uwięziony przez wiedzę.
O jakie okrucieństwo mnie podejrzewasz?
Myślisz, że przekazałbym tę świadomość mojej córce?
Wystarczy, że musimy żyć w krainie, do której nie należymy,
ale wiedzieć o tym, mieć świadomość konfliktu realiów...
to doprowadza do szaleństwa.
Dlatego chcesz, bym sprawiła, że kapelusz zadziała?
Chcesz zabrać Grace do domu, do twojego świata.
To jedyny świat, w którym możemy być razem...
Gdzie pamięta, kim jestem.
Wiem, jak to jest być rozdzielonym z dzieckiem.
Właśnie, ty wiesz.
Czujesz się, jakbyś postradał zmysły.
Nie zwariowałem. To prawda.
Może.
Może tak jest.
Wierzysz?
Jeśli mówisz prawdę,
kobieta w tamtym pokoju jest moją matką.
Chcę wierzyć w to najbardziej na świecie.
Więc może masz rację.
Może muszę otworzyć się bardziej.
Może jeśli chcę magii, muszę zacząć wierzyć.
To znaczy, że mi pomożesz?
Sprawisz, że zadziała?
Mogę spróbować.
Szalony sukinsyn.
Już dobrze. Wydostanę cię. Będzie dobrze.
- Więcej cię nie skrzywdzi. - Emmo, uważaj!
Skrócić go o głowę.
- Wszystko dobrze? - Tak.
Nie ma po nim śladu.
- Kto to był? - Bardzo samotny człowiek.
Przy okazji, ćwiczysz kickboxing i nic mi nie mówiłaś?
Nie mam pojęcia, jak to zrobiłam.
Emmo, patrz.
Szeryfie, domyślam się, że zabierzesz mnie z powrotem.
Trzymaj. Jedź.
- Chcesz, żebym uciekała? - Nie, ale to twój wybór.
Ale wiedz, że ucieczka jest trudna. Przeszłam przez to.
- Nie ma końca. - Wszyscy myślą, że zabiłam Kathryn.
Mary Margaret, uwierz mi. Musisz mi zaufać.
Wiem, że to wydaje się niemożliwe, ale mogę cię z tego wyciągnąć.
Czemu tak ci zależy na tym, co się ze mną stanie?
Kiedy Regina mnie wrobiła, a ty wpłaciłaś kaucję,
gdy spytałam dlaczego, powiedziałaś, że mi ufasz.
Gdy chciałam stąd wyjechać, bo tak miało być lepiej dla Henry'ego,
powstrzymałaś mnie, właśnie dla niego.
I zdałam sobie sprawę, że całe życie byłam sama.
Wyobcowana.
Nikt poza tobą nigdy za mną nie obstawał.
Nie chcę tego stracić. Nie chcę stracić rodziny.
- Rodziny? - Przyjaźni.
Mniejsza z tym. Wiesz, o czym mówię.
Nie lepiej przejść przez to razem?
Odczytanie aktu oskarżenia.
Regina.
Pani burmistrz.
Dzień dobry.
Przepraszam, ale moja klientka nie przyjmuje gości.
Oczywiście.
Porozmawiamy na zewnątrz.
Co ona tu robi?
Wróciła.
Mówiłeś, że to zadziała. Weźmie klucz i zniknie.
I tak zrobiła.
Widać panna Swan jest bardziej przekonująca, niż myśleliśmy.
Nie lękaj się, Wasza Wysokość.
Panna Blanchard jest wciąż winna morderstwa.
Jeszcze dostaniesz, czego chcesz.
Lepiej, żeby tak było.
Umowa była tylko dlatego, że chciałam efektów.
I będzie je pani miała.
Do zobaczenia w sądzie.
Znalazłam Mary Margaret.
- Co z nią? - Nic jej nie jest.
Poza oskarżeniem o morderstwo.
Cześć, Henry.
- Kto to jest? - Paige, koleżanka ze szkoły.
Masz ze sobą księgę? Mogłabym ją zobaczyć?
Tak. A po co?
Jestem czegoś ciekawa.
O co chodzi?
Nic takiego.
Zadziałaj. Zadziałaj!
Tylko zadziałaj!
- Muszę iść. - Racja.
Mogę ją wziąć?
Oczywiście.
Lubię to! facebook. com/ProHaven
Synchro i poprawki: Golboth® ¤¤¤ http://serialeatv.blogspot.com ¤¤¤